Nice'i doya doya gezip, bütün sokakları ezberledikten sonra,
çok yakınımızdaki Saint-Paul-de-Vence ve Eze'i görmemek olmaz dedik ve düştük yollara..
Araba koltuğu ve puset yerine
anneciinin ve babacıının kucağını tercih eden minik oğlumuzla
"büyük ihtimalle çıkamayız" dediğimiz tepelere çıktık,
"aman oraya da girmeyiz napalım" dediğimiz sokaklara girdik :)
Yeni insanlar tanımak, yeni yerler görmek, yeni "mam"lar yemek Can'ın da hoşuna gitti,
o küçük tipiyle bize ayak uydurmaya çalıştı miniğim.
Uyuması için çaresizce çırpındığımız,
saatlerdir hiç bişey yememesini dert ettiğimiz zamanlar oldu elbet ama,
beraber uzaklarda olma, yeni şeyler keşfetme hissi hepsini geride bıraktı sanki :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder